De kleinste caddies van Augusta: hoe de Par 3 Contest een familietraditie werd

Bij de meeste rondes op Augusta National hangt de tas aan de schouder van een prof die al jaren greens leest en afstanden schat. Op de woensdag voor de Masters, tijdens de Par 3 Contest, gebeurt het tegenovergestelde. Dan trekt een kleuter van vier een hesje aan dat tot op zijn knieën hangt, pakt hij of zij een putter half zo groot als zichzelf, en loopt gewoon mee als caddie van een majorwinnaar.

Dat is de Par 3 Contest, de negen holes die elk jaar op de woensdag van Masters-week worden gespeeld op het korte par-27-baantje in de noordoosthoek van Augusta National. Het parcours werd in 1958 ontworpen door George Cobb en Clifford Roberts, medeoprichter en jarenlang voorzitter van Augusta National, en al sinds de eerste editie is het precies dit: een serieus tussendoortje waarbij de druk van het echte toernooi nog ver weg voelt.

Van Sam Snead tot een hele generatie nieuwe caddies

De Par 3 Contest-traditie begon in 1960, met Sam Snead die de eerste editie won. Spelers mogen sindsdien hun eigen gezin meenemen het veld op. Van oudsher nodigen deelnemers familieleden uit om voor hen te caddien, en soms mogen die ook gewoon een slag doen. Precies dat laatste maakt de Par 3 Contest tot de enige dag van het jaar waarop de "echte" caddie van een topgolfer even aan de kant staat, en een vierjarige, een partner of een opa het overneemt.

Dezelfde badge van golfcultuur die je kent van de witte overalls van de vaste Augusta-caddies duikt hier in miniatuurvorm op: kinderen in piepkleine caddiejumpsuits die achter golfballen aan rennen, compleet met naambordje op de borst.

De vloek die niemand kan breken

Er zit ook een luchtig bijgeloof aan vast. In de geschiedenis van de Par 3 Contest heeft nog nooit een speler zowel het toernooi als de Masters datzelfde jaar gewonnen. Spelers die goed scoren op het korte baantje grappen er inmiddels zelf mee: winnen is leuk, maar het kost je misschien de groene jas een paar dagen later.

Charlie, Sam en de hele familie Woods

De mooiste voorbeelden komen juist van de kinderen, niet van de score. In 2015 stond Tiger Woods voor het eerst sinds 2004 weer aan de start van de Par 3 Contest, en nam hij zijn kinderen Sam en Charlie mee als caddies. Het beeld van twee kleine Woodsjes die hun vader over de fairway volgden, werd meteen een van de bekendste foto's van dat Masters-week.

Poppy McIlroy steelt de show

Tien jaar later was het een andere peuter die het nieuws haalde. Tijdens de editie van 2025 stal de vierjarige dochter van Rory McIlroy, Poppy, de show door een indrukwekkende putt van zo'n 25 voet (ruim 7 meter) bergaf in de hole te tikken, bijna zonder moeite. Het moment ging de wereld over, niet omdat het om een wedstrijdscore ging, maar omdat het precies laat zien waar deze dag voor bedoeld is.

Bennett, niet de baby: de editie van 2026

De meest recente editie, gespeeld op 8 april 2026, leverde opnieuw een familiemoment op. Scottie Scheffler en zijn vrouw Meredith Scudder waren twaalf dagen eerder voor de tweede keer ouder geworden, van zoon Remy. Niet die pasgeborene liep mee als caddie, maar hun oudste zoon: de 23 maanden oude Bennett, in een hesje dat voor hem nog veel te groot was. Die editie was ook sportief gezien een goede: er vielen die middag vier hole-in-ones, en winnaar Aaron Rai wist de vloek niet te doorbreken. Het past bij een parcours waar tot en met de editie van 2026 in totaal 119 hole-in-ones zijn gemaakt, met als absoluut record negen in één enkele editie in 2016.

Caddie voor één dag, onbetaald

Het contrast met de rest van het caddie-vak is groot. Normaal gaat het bij wat een caddie verdient om weekloon en een percentage van het prijzengeld. Bij de Par 3 Contest draagt niemand de tas voor geld: het gaat om een paar uur op het gras met je gezin, terwijl de camera's precies vastleggen wat golf soms nog het best kan zijn.

De volgende editie staat alweer gepland. De Masters van 2027 wordt gespeeld van maandag 5 tot en met zondag 11 april, met de Par 3 Contest op de woensdag ervoor. Tot die tijd blijft het wachten op de volgende kleuter die de show steelt, of de volgende peuter die zijn vader even de weg wijst op een baan waar hij zelf nog niet overheen kijkt.