Toen Fred Astaire golf veranderde in een tapdans, en de scène die nooit meer wegging

Een man in plusfours tapdanst op een driving range, speelt ondertussen harmonica en slaat op de maat golfballen weg alsof het niets is. Geen CGI, geen trucage met slow motion, gewoon Fred Astaire in 1938. De clip duikt met enige regelmaat weer op in golf- en filmhoeken van het internet, en elke keer vragen mensen zich hetzelfde af: hoe is dit al bijna negentig jaar geleden gefilmd, en hoe écht is het?

De scène: Since They Turned 'Loch Lomond' into Swing

De scène komt uit Carefree, de film uit 1938 met Ginger Rogers waarin Astaire een psychiater speelt die zijn patiënte probeert te imponeren op de golfbaan. Het nummer heet Since They Turned 'Loch Lomond' into Swing en duurt ruim twee minuten. Astaire combineert in de scène tapdansen, harmonicaspel en golfswings op het ritme van zijn eigen voetenwerk, zonder ooit uit de maat te raken.

Er hangt een hardnekkige mythe omheen: dat Astaire de hele sequentie in één take neerzette, en dat al zijn ballen binnen een paar meter van elkaar landden. Dat klopt niet helemaal. Astaire oefende twee weken lang met ruim driehonderd ballen op een driving range. De uiteindelijke scène is op 14 en 15 april 1938 in meerdere takes opgenomen en achteraf aan elkaar gemonteerd tot het perfecte geheel dat nu rondgaat.

Astaire was zelf een serieuze golfer

Dat Astaire deze scène kon bedenken, kwam niet uit het niets. Hij was buiten de set een fervent golfer, speelde bij Bel-Air Country Club en noemde als zijn trotste golfmoment een 4-wood die hij in juni 1945 op hole 13 van Bel-Air Country Club sloeg, bij een handicap van ongeveer 10. Het idee voor de dansscène ontstond ook gewoon op de baan. Astaire vertelde erover: "Fooling around at Bel-Air one day, I did a few impromptu rhythm steps just before hitting one off the tee, and was surprised to find that I could really connect that way."

Astaire bracht dat idee naar zijn regisseur en samen bouwden ze het uit tot de filmscène. Een opvallend detail: Astaire draagt de hele scène twee golfhandschoenen met knoopjes. Het soort kleine keuze die laat zien dat zelfs een geïmproviseerd idee op de set tot in de puntjes werd uitgevoerd.

Een scène die blijft terugkomen

De clip leidt al decennia een eigen leven buiten de film om. In 2021 ging hij opnieuw viraal nadat een Golf Digest-redacteur hem opnieuw deelde, waarna trickshot-artiest Joshua Kelley (bekend als Holein1trickshots) er een eigen eerbetoon aan maakte. Het laat zien hoe makkelijk de beelden zich lenen voor een nieuw publiek: elke generatie golfers en filmliefhebbers struikelt er wel een keer overheen en deelt hem weer verder.

Dat een tapdansende Hollywoodster in 1938 al golf als entertainment inzette, zet de huidige interesse van acteurs, rappers en sporters voor golf in een ander perspectief. Golf en popcultuur vinden elkaar al sinds de jaren dertig, lang voordat een rondje op de baan iets was om op social media te delen. Wie wil zien hoe die lijn zich in de huidige tijd doortrekt naar series en films, vindt een overzicht in hoe Apple en Netflix hun grootste sterren de baan op sturen.

Astaire zelf had geen illusies over zijn eigen niveau. Een redacteur van Golf Digest noteerde ooit droogjes dat hij, ondanks die gerapporteerde 10-handicap, een slechtere speler was dan Humphrey Bogart en een betere dan Glenn Ford, die Ben Hogan speelde in wat volgens diezelfde redacteur een van de slechtste golffilms ooit is. Het typeert de scène: niet perfect, wel onvergetelijk.