Golf kijken op tv voelde lang als een strafexpeditie: witte stilte, gefluister van commentatoren, een bal die vier uur lang over gras rolt. Maar golf op het scherm, dus in series en films, is inmiddels een compleet andere sport. Daar is golf grappig, chaotisch en soms zelfs een tikkeltje gênant. Een overzicht van wat er nu op je scherm staat, van de gevallen golfprof tot de coach die het volledig verprutst.
Golf leent zich perfect voor een goed verhaal
Dat golf zo vaak opduikt in comedy en drama is niet gek. Het is een sport met een raar contrast ingebakken: keurige kleding, strikte etiquette en doodse stilte aan de ene kant, pure frustratie en ingehouden woede aan de andere kant. Elke amateur die weleens een bal in het water sloeg, herkent het gevoel dat er onder die beheerste buitenkant een compleet ander mens schuilgaat. Precies dat contrast maakt golf aantrekkelijk materiaal: een verhaal over controle verliezen, terwijl iedereen om je heen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Diezelfde spanning werkt ook voor makers die niet uit zijn op pure lachnummers. Een ronde golf duurt uren, is bijna altijd individueel en draait om een bal die zich niets aantrekt van hoe graag je wint. Dat is precies het soort setting waar scenarioschrijvers dol op zijn: genoeg stilte om personages te laten nadenken, en genoeg frustratie om alles op scherp te zetten zodra het misgaat.
Twee grote namen, twee heel andere ontvangsten
Sinds juni 2025 zet Apple TV+ die aantrekkingskracht in met Stick, met Owen Wilson als gevallen golfprof die een jong talent onder zijn hoede neemt. Netflix volgde in juli 2026 met The Hawk, Will Ferrells poging tot golfcomedy met Molly Shannon in een hoofdrol. De twee shows laten meteen zien hoe verschillend zoiets kan uitpakken: Stick werd onthaald met een mix van lof en kritiek, terwijl The Hawk bij critici allesbehalve goed viel, maar wel massaal werd bekeken. Dat verschil maakt deze fase interessant: het gaat niet meer om de vraag of Hollywood nog een golffilm maakt, maar om welk platform zijn grootste ster op de baan durft te zetten, en of dat de recensies overleeft.
Bij Stick ging het om een prof die zijn beste jaren achter zich heeft en zich vastklampt aan een nieuw talent, een verhaal met genoeg drama om ook niet-golfers vast te houden. Bij The Hawk lag de nadruk juist op de comedy, met Molly Shannon in een hoofdrol naast Ferrell.
Het patroon is duidelijk: streamingdiensten zien golf niet meer als niche, maar als decor voor hun grootste sterren.
Wat Stick en The Hawk vooral laten zien: golf op het scherm is niet langer decor voor één losse scène, maar stevig genoeg materiaal voor een complete serie met een eigen ster en een eigen toon. Apple zette in op drama met Owen Wilson, Netflix op comedy met Ferrell en Shannon, en allebei vonden een groot publiek, ondanks compleet verschillende recensies.
